Peter

Een roerige jeugd, zo kan je die van Peter wel noemen. Hij rondde zijn opleiding af, kreeg een woning in Groningen en wilde graag iets doen. Ondanks dat zijn eigen niveau hoger lag, koos hij uiteindelijk voor StreetFit. Hij had het idee zijn nieuwe teamgenoten te kunnen helpen.

‘Kom je naar Wilp?’ appje van Peter Buma (foto: rechtsachter). StreetFit icoon. Hij is trots op zijn roots, houdt van het dorpsleven. Ook vindt hij dat je buiten voetbal om prima met ‘Marumers’ kan samenwerken. Hij nam me mee op rondleiding door zijn Fryske geboorteplaats, waar hij vertelt over zijn avonturen bij VV Wilper Boys. Onderweg worden we begroet door oude bekenden en familie. Weg uit de stad, terug naar daar waar het leven iets langzamer lijkt te gaan: Wilp.

HET HUIS OP DE HOEK

Hier is het allemaal begonnen, 27 jaar geleden ben ik in dit huis geboren. Ik heb hier tot mijn 17e altijd gewoond met mijn broertjes en ouders. Mooie herinneringen. Ook is mijn liefde voor voetbal vlakbij hier ontstaan, samen met vrienden op dit pleintje voor het huis.

EERST MAAR EENS VIER ZWEMDIPLOMA’S

Ik was gek van voetbal, maar heb eerst vier zwemdiploma’s gehaald. Ik had zelf A en B toen mijn broertje oud genoeg was om voor zijn zwemdiploma’s te gaan. Voor mijn ouders was het handiger om ons tegelijk naar één sport te brengen dus ik bleef plakken in het zwembad. Terwijl mijn broertje afzwom voor zijn A & B heb ik mijn C & D diploma’s gehaald.

STADSDERBY’S EN EEN CONCIËRGE DIE ER ZAT VAN WAS

Vanaf de E’tjes ben ik gaan voetballen voor Voetbalvereniging De Wilper Boys. De meeste jongens waren allemaal bekenden van mij, je ging er mee naar school en je zat er mee op voetbal. Ik heb eigenlijk zoveel goede herinneringen aan het voetballen hier. Dat komt omdat het zo’n hechte gemeenschap is. Je hebt veel feestjes en dorpsderby’s bij de vereniging. Die gaan er vaak hard aan toe, super mooi. Dan staan we hier met zes- tot –zevenhonderd man publiek, fakkels in de hand, ons 1e elftal toe te juichen. De rivaliteit is groot, vooral met Marum. Diezelfde Marumers zijn trouwens nu mijn collega’s op het werk, buiten het voetbal om kun je er prima mee samenwerken.

Vroeger voetbalde ik op het schoolplein en iedere pauze schoten wij de bal wel een keer op het dak. Dan zaten wij altijd te zeuren bij de conciërge of hij een ladder voor ons had. Op een gegeven moment was hij er zo klaar mee dat hij de ladder maar pertinent bij het dak heeft neergezet. Zo kon de beste man ook nog een kop koffie drinken in de pauze. De meester woonde trouwens bij ons naast school en had een deurtje in zijn heg om zo nog 20 meter te smokkelen richting de hoofdingang.

VOETBAL ALS ONTSNAPPING

Voetbal was voor mij een plek waar ik kon ontsnappen aan de wekelijkse chaos. Mijn ouders zijn gescheiden rond mijn 17e. Eerst heb ik een tijdje bij mijn moeder gewoond maar de relatie met haar was niet zo goed na de scheiding, dus ben ik naar mijn vader gegaan. Alleen die was eigenlijk niet zo vaak thuis, daarom ben ik vrij snel weer terug gegaan naar mijn moeder. Uiteindelijk heeft zij wat extra hulp gekregen en toen ging het wat beter. Ook was ik bijna 18 en kon ik me inschrijven voor een woning in Groningen. Het Het Kopland hielp me hierbij. Inmiddels is de relatie met mijn moeder weer goed, ook heb ik twee kleinere broertjes die ik af en toe van dichtbij moet bekijken dus ik ben nog vaak bij mijn familie te vinden.

DOE IK HET WEL, DOE IK HET NIET

Nadat ik me destijds heb ingeschreven in Groningen kreeg ik vrij snel een woning toegewezen. Ik had mijn school afgerond, Noorderpoort Auto en Motortechniek en was werkzoekende. Ik wou graag iets doen. Richard, mijn begeleider bij het Kopland tipte me over StreetFit. Samen zijn we toen naar VVK Groningen gegaan om een keer mee te trainen. Mijn eerste indruk was ‘pfoe dit is wel even wennen’. Het niveau bij mijn eigen club lag hoger, dus ik wou voor mezelf goed de afweging maken of ik er plezier in kon vinden.

Uiteindelijk heb ik gekozen voor Streetfit omdat ik potentie zag in die jongens. Ik had het idee de jongens van Streetfit te kunnen helpen. En dat maakte me enthousiast. Een bijdrage leveren aan het team, er was nog veel ontwikkeling te maken. Als ik in het veld sta wil ik winnen, 100%. Het mooiste vind ik als je een tegenstander helemaal kapot speelt. Ik geniet ervan om te zien hoeveel progressie we hebben gemaakt als team in dit stuk. Dat is vooral de laatste 2 seizoenen te zien, we hebben voor het eerst een prijs gepakt en dat was geweldig. Ik vind dat leerproces veel mooier om meegemaakt te hebben dan de prijs, maar natuurlijk is het gaaf dat je m een keer wint.


BEDENK JE DAT ANDERE MENSEN HET SLECHTER HEBBEN

Het afgelopen seizoen ben ik door omstandigheden iets minder vaak op de training te vinden. Ik heb beide enkelbanden afgescheurd helaas. Een grote tegenslag voor mij, want ik vind het spelletje erg leuk. Toch kan ik me er snel overheen zetten als ik me bedenk dat andere mensen het nog slechter hebben. Sommige mensen kunnen helemaal niet lopen, ja waar zeur ik dan over.

Daarbij komt dat ik een vaste baan heb inmiddels, in Marum bij een autobedrijf waar ze vrachtwagens- en -vrachtwagenonderdelen bewerken en overspuiten. Ik vind het belangrijk dat ik daar fit voor de dag kom en dat gaat niet lukken met dikke enkels. Met de finaledag op de Grote Markt blijf ik meevoetballen en soms was losse toernooien en trainingen, want het blijft super leuk.

Na zijn interview nodigde Peter me nog uit voor een balletje trappen op het veld in Beijum, ik woon in Zwolle dus helaas. Heb wel beloofd binnenkort een panna uit te delen tijdens de Streetfit trainingen op maandag, hier werd met gereserveerd enthousiasme op gereageerd 😉 Tot snel tussen de lijnen!